elke geurts

De weg naar zee

Naar zee! Wat een aantrekkelijke gedachte. Wonend in Alkmaar met de zee om de hoek leg ik graag en vaak de weg naar zee af, de zee van het kustdorp Bergen aan Zee, om precies te zijn .
Naar zee gaan betekent golven op het strand, grote luchten en uitwaaien, het liefst met zo weinig mogelijk mensen in de buurt. Vanuit dat standpunt gezien bevat het boek met de titel ‘De weg naar zee’ een vrolijk en levendig verhaal.
Helaas, niets is minder waar.

Een jonge moeder rijdt met haar dochtertje met het syndroom van Down, in een bolderkar naar zee. Het is heet en de twee willen verkoeling zoeken bij het water. Tijdens de tocht overdenkt Tessa in een monologue interieur haar leven, haar moederschap en haar gevoel van mislukking nu Summer, haar dochter, niet haar gedroomde evenbeeld is geworden.

Vol afschuw maar ook gefascineerd las ik over deze naïeve jonge moeder en haar ‘mislukte’ kind. Elke Geurts schrijft koel en observerend en in korte zinnetjes over Tessa’s bekrompen wereld waarin de maakbaarheid van de mens hoog in het vaandel staat en perfectie de norm is.

‘De weg naar zee’ is een verhaal waarin een verzengende hitte heerst waardoor ik soms naar adem moest happen. Ondanks de leuke titel is er van vrolijkheid en lichtheid niets te bekennen.  

Uitgegeven bij de Bezige Bij