Ester Naomi Perquin was Dichter des Vaderlands en heeft inmiddels bijna alle poëzieprijzen gewonnen die er zijn. Naast de poezie heeft ze als cipier in een gevangenis gewerkt. De ervaring in het omgaan met gedetineerden gebruikte ze in haar debuutroman ‘Tot alles in beweging komt’.

Perquin brengt in haar boek Ela ten tonele die net als zij als cipier is geweest. Ela zet aanvankelijk haar ervaringen met gedetineerden om in luchtige lezingen over het gevangeniswezen en weet zo haar toehoorders te boeien. Tot het moment dat ze zwanger wordt.

Tijdens haar zwangerschap krijgt ze steeds vaker herinneringen aan de tijd dat ze met gedetineerden werkte. Met name de afschuwelijke pedofiele uitspraken van de mannen herinnert ze zich goed. Dat Ela nu een dochter verwacht, een meisje dat later hopelijk niet ten prooi zal vallen aan hebberige handen, maakt het er niet makkelijker op. Ze stopt met het geven van lezingen en besluit zich te gaan verdiepen in het fenomeen ‘gevangenschap’ , het gevangen zitten in vastgeroeste patronen en ideeën van mensen als zijzelf, haar zieke vader en dierbaren om haar heen.

De zoektocht levert de passende titel op en tevens de frisse wind die waait op de omslag. Ik vind dat Perquin een prachtige roman heeft geschreven, een droomdebuut.