John-Calum oftewel Cal is klaar met zijn studie in Edinburgh en keert terug naar zijn ouderlijk huis op het Schotse eiland vanwaar hij 4 jaar eerder vertrok. Zijn vader John, nors en introvert, verwacht dat Cal weer volop zal meedraaien in het leven en werk op de schapenboerderij. ‘John, zoon van John’ is het derde boek van Douglas Stuart en ook in dit boek is de jongen waar het verhaal om draait, eenzaam. Hij voelt zich gevangen op het Schotse eiland en kan de hoge verwachtingen van zijn vader niet waarmaken. Teleurstelling ligt op de loer, gelukkig is er nog een Oma in huis, zij sust soms de gemoederen.

Het vertaal van de twee Johns is een lineair verteld verhaal, waarin al snel duidelijk wordt dat ieder zijn eigen geheim heeft. Cal is homoseksueel, te flamboyant voor de strenge ideeën over mannelijkheid die op het eiland heersen. Zijn vader is bevriend met een man genaamd Innes; al snel blijken zij geliefden te zijn. Niemand weet dat, de kerk verbiedt een dergelijke vriendschap. Tegen de achtergrond van het streng gelovige, steile dorp voeren de mannen een strijd om gehoord te worden, gezien en begrepen te worden door de ander.

Mooi zoals Stuart de de strijd van de mannen beschrijft. Met zijn ‘eerdere ‘Mungo’ en ‘Shuggie Bain’ indachtig kocht ik het boek. In vergelijk met die twee heeft ‘John, zoon van John’ iets minder diepgang en originaliteit. Het onderwerp homoseksualiteit is als altijd urgent, de perikelen rond de vader-zoon relatie immer belangrijk dus ik prijs het nieuwste boek van Douglas Stuart dan ook graag aan.,