De Algerijnse Aube kan niet praten, op vijfjarige leeftijd is zij gekeeld door radicale moslims tijdens de Algerijnse Burgeroorlog; ze draagt haar ‘glimlach’, het litteken van een mes, een dichtgenaaide wond, een plastic buisje in haar keel. Die persoonlijke geschiedenis is niet uit te wissen, hij is zichtbaar voor iedereen.

Inmiddels is Aube volwassen en strijdt ze voor de erkenning van de burgeroorlog en voor gerechtigheid van wat haar is aangedaan.
Ze vertelt in ’Houris’ haar verhaal liefdevol en glashelder aan het ongeboren kind dat ze in haar buik draagt. Ze vindt het nodig de foetus haar levensverhaal te vertellen om duidelijk te maken dat ze beter niet geboren kan worden in een land als Algerije, waar het leven voor meisjes en vrouwen erg onvriendelijk is en veel wegheeft van een lijdensweg.

Kamel Daoud geeft in deze bijzondere roman een huiveringwekkend beeld van de vijf vergeten oorlogsjaren. Tot woede van de Algerijnse regering en met voor de schrijver tot gevolg dat hij nu verbannen is uit Algerije en permanent in Frankrijk woont. Daar won hij vorig jaar met dit boek de Prix Goncourt.
Aan het einde van het boek is er een sprankje hoop.

Ester Naomi Perquin was Dichter des Vaderlands en heeft inmiddels bijna alle poëzieprijzen gewonnen die er zijn. Naast de poezie heeft ze als cipier in een gevangenis gewerkt. De ervaring in het omgaan met gedetineerden gebruikte ze in haar debuutroman ‘Tot alles in beweging komt’.

Perquin brengt in haar boek Ela ten tonele die net als zij als cipier is geweest. Ela zet aanvankelijk haar ervaringen met gedetineerden om in luchtige lezingen over het gevangeniswezen en weet zo haar toehoorders te boeien. Tot het moment dat ze zwanger wordt.

Tijdens haar zwangerschap krijgt ze steeds vaker herinneringen aan de tijd dat ze met gedetineerden werkte. Met name de afschuwelijke pedofiele uitspraken van de mannen herinnert ze zich goed. Dat Ela nu een dochter verwacht, een meisje dat later hopelijk niet ten prooi zal vallen aan hebberige handen, maakt het er niet makkelijker op. Ze stopt met het geven van lezingen en besluit zich te gaan verdiepen in het fenomeen ‘gevangenschap’ , het gevangen zitten in vastgeroeste patronen en ideeën van mensen als zijzelf, haar zieke vader en dierbaren om haar heen.

De zoektocht levert de passende titel op en tevens de frisse wind die waait op de omslag. Ik vind dat Perquin een prachtige roman heeft geschreven, een droomdebuut.

Ik heb inmiddels acht romans van Ian McEwan gelezen, een nieuw uitgekomen boek als ‘Wat we nog niet wisten’ maakt me dan ook nieuwsgierig en hebberig. Ik las dat het een licht dystopisch verhaal is geworden, een genre waar ik eigenlijk niet zo gek op ben.
Maar de eerste zin pakte me meteen: Het is 20 mei 2119 wanneer verteller Thomas Metcalfe de nachtboot neemt voor een bezoek aan de ‘Bodleian Snowdonia Library’. Metcalff is op zoek naar een sonnettenreeks van de vermaarde dichter Francis Blundy. Blundy maakte die speciaal voor zijn vrouw Vivien in de jaren twintig van de twintigste eeuw, voor Metclaff historisch erfgoed. Metcalff heeft haast, de zoektocht kost veel tijd terwijl de zeespiegel stijgt en het klimaat verslechtert.

De sonettenkrans lijkt een liefdesdaad van Blundy aan zijn vrouw, echter in deel twee van de roman word ik verrast door het sterke eigen geluid van Vivien die over haar graf heen het woord krijgt. Dit deel leest soepel en is helder van toon. Duidelijk wordt dat de gebeutenissen anders zijn verlopen dan gedacht.

De vraag waar het gedicht zich bevindt wordt weliswaar beantwoord maar de roman blijkt toch ook dit keer weer te gaan over liefde, verraad en integriteit en de liefde voor de kunsten en de natuur. Een passend negende boek van de grootmeester.

Ze zijn met tweeëndertig. Deze eerste zin van het verhaal betreft het aantal monniken dat rond het sterfbed van beeldhouwer Mimo Vitaliani staat. Hij woont al veertig jaar in de abdij na een leven als beroemd beeldhouwer. Dankzij zijn vriendschap met en liefde voor de aristocratische Viola kan hij, straatjongen en schoffie van weleer, opklimmen tot de hoogste kringen van de Italiaanse samenleving. Zijn enorme talent brengt hem ook binnen de muren van het Vaticaan.

Hij krijgt hier de opdracht een marmeren piëta te maken, het mooiste dat hij ooit maakte. Het kunstwerk zal zijn laatste zijn, samen met het beeld trekt hij zich terug in het klooster in de bergen met als persoonlijke opdracht te waken over haar, de pieta waarin een afbeelding van Viola is terug te vinden.

'Waak over haar' heeft grote indruk op me  gemaakt., ik las het gulzig en met veel plezier. Dat kan alleen als een verhaal  soepel en goed is geschreven.  Een prjswinnend boek.