Vanaf 1959 als hij naar kostschool gaat, tot aan de coronapandemie van 2020 blikt Roland, de hoofdpersoon, terug op zijn leven. Het is een zoektocht naar de man die hij is geworden en naar het naar het waarom van zijn rusteloze bestaan.

Als hij 12 jaar is krijgt hij op de kostschool pianoles van de 22-jarige Miriam Cornell. Ze slaat en knijpt hem als hij een fout maakt. Ook op een andere manier is er een soort handtastelijk, quasi-toevallig steeds onder de gordel. Roland vindt dit onaangenaam en ongepast maar durft er niets van te zeggen.
De ervaring blijkt later meer inpack op hem te hebben dan hij destijds dacht.

Het verhaal van Roland vertelt McEwan steeds in samenhang met de grote historische gebeurtenissen als de ramp met de kerncentrale in Tsjernobyl, de regering van premier Thatcher en de val van de Muur. 

Ademloos en met sympathie heb ik over Roland gelezen, over zijn besluiteloosheid, zijn richtingloze bestaan en over het lot dat hem ogenschijnlijk steeds parten speelt.