De omslag oogt wat clichématig en in eerste instantie werd ik niet warm van de twee roodborstjes, braaf zittend op een paaltje. Na lezing van het boek moet ik toegeven dat het omslag goed past bij de brieven die de gepensioneerde Sybil van Antwerp met grote passie aan iedereen in haar omgeving schrijft.
Het zijn geestige epistels vol mededelingen, ongevraagde adviezen en aannames en heel soms met empathie. Ze correspondeert met o.a. haar broer, die net als zij geadopteerd is als kind, met auteurs van wie ze boeken leest, haar buurman, vriendinnen, haar kinderen.

Door haar eerlijke en oprechte schrijfstijl leer je haar kennen, ga je zelfs een beetje van haar houden. Het verhaal omspant zo’n tien jaar. Ook al is Sybil ruim zeventig jaar, er gebeurt genoeg in haar leven. Er is dood, er is nieuwe liefde, een haperend lichaam, een verleden dat zich opdringt en relaties die hersteld moeten worden. Het verhaal is geestig, onderhoudend en ontroerend.

Met weinig woorden weet Evans hele werelden te scheppen : een tragikomische brievenroman!