'Autobiografie van mijn lichaam’ is een bloedeerlijk onderzoek van een dochter naar de moeizame relatie met haar moeder en naar de verstoorde relatie tot haar eigen lichaam. Want welke invloed hebben de frustraties op de gezondheid van Lize, de dochter, die aan het woord is?

Zij vertelt op een onderzoekende en haast verontschuldigende wijze over de omvang van dit onheil: ouders die beide alcoholist zijn en die een ongelukkig huwelijk hebben, een moeder, die haar kleineert en dodelijk ziek wordt als het boek begint naast het feit dat zij een buitenechtelijk kind is. Het is sterk dat de auteur dat onvermogen van zichzelf en haar familie zonder inhouden durft te beschrijven.

Consequent beschrijft Spit vanuit het perspectief van de dochter de strijd met haar ouders en de doodsstrijd van haar moeder. De balans tussen haar eigen dappere strijd met een lichaam dat beschadigd is en een zieke en veeleisende moeder slaat soms door naar de doodsstrijd van haar moeder en dat vind ik jammer.

De omslag maakt het weer goed, huidkleurig met gaatjes in de titelletters om wat lucht te krijgen, om te herinneren aan het prikwerk van Lize op de kleuterschool en passend bij het gaatje in de slokdarm van het haar moeder.

Een dapper boek.

Ik kocht het boek ‘Wild van een woeste droom’ omdat ik heb genoten van het eerdere boek van Julia Schoch ‘Het liefdespaar van de eeuw’. Ik had wel zin in nog zo’n roman en ik vertrouwde op de naam Julia Schoch..
Al gauw merkte ik echter dat het boek niet zo soepel leest als ik had gehoopt, dat de opzet van dit boek geheel anders is.

Ik ben er even voor gaan zitten, ben overnieuw begonnen met de vraag: wat wil Julia Schoch mij met ‘Wild van een woeste droom’ vertellen? Dat alle liefdesrelaties op elkaar lijken en dat liefde onontbeerlijk is in het leven? Of dat schrijven voor haar een voorwaarde is om lief te hebben en niet anders om zoals vaak gedacht wordt. Het blijft een beetje gissen maar de liefde speelt ook nu weer een grote rol.
Twee liefdesverhalen springen eruit: het mooie verhaal over de ontmoetingen met de soldaat als zij nog een meisje is en haar onstuimige relatie met een Catalaan tijdens een schrijfsessie in de VS.

‘Wild van een woeste droom’ is een uitspraak van de soldaat, een leus die ze volgens hem moet omarmen in haar wens een schrijfster te worden. De titel geeft aan dat het haar is gelukt.
Ik vond het een lastig boek, een verhaal dat het nodige geduld van me heeft gevraagd. Neemt niet weg dat ik plezier heb beleefd aan het boek met een omslag al even vreemd, ook al heet het schilderij ‘De kus II’ van de schilder Edvard Munch.

Een derde exemplaar van Schoch over de Liefde is in de maak.

Louise verlaat haar geboortedorp in de Franse Alpen om te gaan studeren in Lyon. Ze vindt aansluiting bij een clubje studenten dat regelmatig bijeenkomt in een café, waar een van hen piano speelt. Louise valt als een blok voor de pianist. Maar hij, Henri, heeft een harde kant die te maken heeft met de vroegtijdige dood van zijn joodse ouders. Ook Louise botst met die nare kant van hem.
Uiteindelijk wordt ze verliefd op een ander lid van haar clubje, Johann, een Duitse student die uitstekend Frans spreekt. Met hem trouwt ze en vertrekt ze naar Duitsland, het is dan midden jaren zestig vorige eeuw.

Jaren later, beseft Louise hoe snel haar leven in Duitsland met Johann is gegaan en vraagt ze zich af of ze destijds wel de juiste keuze heeft gemaakt. Want waarom heeft ze niet voor Henri in plaats van Johann? Was ze dan gelukkiger geworden?

In korte hoofdstukken en in slechts 172 bladzijden vertelt Sylvie Schenk een fascinerend verhaal over keuzes maken en verantwoordelijkheid nemen. Aan de -jij- vorm van het verhaal moest ik wel even wennen.

Op het bureau in mijn werkkamer ligt een steen. Het is een grijs kinderkopje, niks bijzonders. Zo’n tien centimeter hoog, diep en breed en ik gok anderhalve kilo zwaar. Ik kan hem in elke willekeurige straat hier in Nederland achterlaten en het zou niemand opvallen, zo gewoon is dat ding. Een kassei om gedachteloos overheen te lopen. Een steen om een ruit mee in te gooien.

Zo begint de tekst van het boek dat Jessica van Geel schreef. Van Geel, historica, schreef eerder een biografie over verzetsstrijder Truus van Lier.
De steen op haar bureau is uit de stoep gehaald om plaats te maken voor Stolperstein, een koperen plaatje met de gegevens van Truus van Lier, met haar geboorte en sterfdatum een aangebracht voor het huis waar zij woonde.

Jessica van Geel ziet de steen als aandenken aan Truus van Lier en aan de democratie waarin we momenteel leven.
Maar er is ook angst nu de VS zijn overgenomen door een misogyne rechts-radicale denker en Nederland in de ban is van het rechtse gedachtengoed.
Hoe verzet ik me hiertegen als lesbo die is getrouwd met een vrouw, vraagt ze zich af. Kan ik een Truus van Lier zijn? Stel je voor dat als de machthebber de letter T van de LHBTIQ+-gemeenschap doorstreept en de andere letters spoedig zullen volgen. Stel je voor.