Het was even wennen, ‘De bandagist’ van Marente de Moor. De afspraak binnen onze leesclub was de aanleiding voor mij om het boek te gaan lezen. Het duurde een tijdje voordat ik de smaak te pakken kreeg. Zeker, het omslag is origineel, het lettertype van de titel passend, de jongeman Joost niet saai maar ik dacht aanvankelijk: waar gaat dit verhaal over.
Uiteindelijk kon ik genieten van de kapriolen van de hoofdpersoon Joost, een uitzinnig type, een gesjeesde conservatorium student. Hij is nerveus op zoek naar comfort en aanzien, naar een huis en geld in het drukke Amsterdam.
Zijn tijdelijk werk is het zwachtelen van de stinkende en ontstoken benen van oude, vaak wat verwarde, welgestelde, grachtengordelbewoners.
Hij vat het plan op om clandestien een kamer in het grote huis aan de Herengracht van één van zijn cliënten, de demente mevrouw Swarovski, te betrekken. Een goede oplossing, toch?

Marente de Moor schrijft vol humor, spot en intelligentie over het leven van jonge mensen als Joost in Amsterdam. Haar stijl is doorspekt met prachtige metaforen en opmerkingen. Ze kaart daarbij de woningnood aan en laat haar licht schijnen op de zorgwekkende situatie in de zorg in ons land. Door haar humor wordt het verhaal nooit zwaar, de schrijfstijl is licht en verrassend en uiteindelijk kreeg ik veel bewondering voor een auteur die een derlijk boek/pamflet kan schrijven.

'Autobiografie van mijn lichaam’ is een bloedeerlijk onderzoek van een dochter naar de moeizame relatie met haar moeder en naar de verstoorde relatie tot haar eigen lichaam. Want welke invloed hebben de frustraties op de gezondheid van Lize, de dochter, die aan het woord is?

Zij vertelt op een onderzoekende en haast verontschuldigende wijze over de omvang van dit onheil: ouders die beide alcoholist zijn en die een ongelukkig huwelijk hebben, een moeder, die haar kleineert en dodelijk ziek wordt als het boek begint naast het feit dat zij een buitenechtelijk kind is. Het is sterk dat de auteur dat onvermogen van zichzelf en haar familie zonder inhouden durft te beschrijven.

Consequent beschrijft Spit vanuit het perspectief van de dochter de strijd met haar ouders en de doodsstrijd van haar moeder. De balans tussen haar eigen dappere strijd met een lichaam dat beschadigd is en een zieke en veeleisende moeder slaat soms door naar de doodsstrijd van haar moeder en dat vind ik jammer.

De omslag maakt het weer goed, huidkleurig met gaatjes in de titelletters om wat lucht te krijgen, om te herinneren aan het prikwerk van Lize op de kleuterschool en passend bij het gaatje in de slokdarm van het haar moeder.

Een dapper boek.

Ik kocht het boek ‘Wild van een woeste droom’ omdat ik heb genoten van het eerdere boek van Julia Schoch ‘Het liefdespaar van de eeuw’. Ik had wel zin in nog zo’n roman en ik vertrouwde op de naam Julia Schoch..
Al gauw merkte ik echter dat het boek niet zo soepel leest als ik had gehoopt, dat de opzet van dit boek geheel anders is.

Ik ben er even voor gaan zitten, ben overnieuw begonnen met de vraag: wat wil Julia Schoch mij met ‘Wild van een woeste droom’ vertellen? Dat alle liefdesrelaties op elkaar lijken en dat liefde onontbeerlijk is in het leven? Of dat schrijven voor haar een voorwaarde is om lief te hebben en niet anders om zoals vaak gedacht wordt. Het blijft een beetje gissen maar de liefde speelt ook nu weer een grote rol.
Twee liefdesverhalen springen eruit: het mooie verhaal over de ontmoetingen met de soldaat als zij nog een meisje is en haar onstuimige relatie met een Catalaan tijdens een schrijfsessie in de VS.

‘Wild van een woeste droom’ is een uitspraak van de soldaat, een leus die ze volgens hem moet omarmen in haar wens een schrijfster te worden. De titel geeft aan dat het haar is gelukt.
Ik vond het een lastig boek, een verhaal dat het nodige geduld van me heeft gevraagd. Neemt niet weg dat ik plezier heb beleefd aan het boek met een omslag al even vreemd, ook al heet het schilderij ‘De kus II’ van de schilder Edvard Munch.

Een derde exemplaar van Schoch over de Liefde is in de maak.

Louise verlaat haar geboortedorp in de Franse Alpen om te gaan studeren in Lyon. Ze vindt aansluiting bij een clubje studenten dat regelmatig bijeenkomt in een café, waar een van hen piano speelt. Louise valt als een blok voor de pianist. Maar hij, Henri, heeft een harde kant die te maken heeft met de vroegtijdige dood van zijn joodse ouders. Ook Louise botst met die nare kant van hem.
Uiteindelijk wordt ze verliefd op een ander lid van haar clubje, Johann, een Duitse student die uitstekend Frans spreekt. Met hem trouwt ze en vertrekt ze naar Duitsland, het is dan midden jaren zestig vorige eeuw.

Jaren later, beseft Louise hoe snel haar leven in Duitsland met Johann is gegaan en vraagt ze zich af of ze destijds wel de juiste keuze heeft gemaakt. Want waarom heeft ze niet voor Henri in plaats van Johann? Was ze dan gelukkiger geworden?

In korte hoofdstukken en in slechts 172 bladzijden vertelt Sylvie Schenk een fascinerend verhaal over keuzes maken en verantwoordelijkheid nemen. Aan de -jij- vorm van het verhaal moest ik wel even wennen.